Kościół Wszystkich Świętych w Krościenku

Krościenko lokowane było w czasach Kazimierza Wielkiego na prawie niemieckim. W związku z tym posiadało charakterystyczny układ zabudowy, który zachował się do dziś. Do dziś pozostałością po lokacji jest prostokątny rynek. Po jego wschodniej stronie znajduje stoi kościół pod wezwaniem Wszystkich Świętych nazywany często starym kościołem. 

Jego początki sięgając XIV wieku, kiedy to w Krościenku powstałą parafia. Jednak pierwotnie świątynia stała bliżej Dunajca. Położenie to nie było korzystne ze względu na liczne wylewy rzeki. W pierwszej połowie wieku XVI jego prezbiterium zostało podmyte przez wezbrane wody i osunęło się. Wtedy też nastąpiła przebudowa. Część dawnej nawy stała się obecnym prezbiterium. Natomiast do niej dobudowano nawę nową, powiększając ją przy okazji tak by mogła pomieścić powiększającą się liczbę mieszkańców miasteczka. W kolejnym wieku dobudowano wieżę nakrytą barokowym hełmem. 

Przesunięcie kościoła znad samego brzegu Dunajca nie zapobiegło dalszym podtopieniom. Kilkakrotnie mur kościelny uszkadzany był przez wodę. Dodatkowo w 1788 roku świątynia została częściowo zniszczona przez pożar. Wtedy też przeniesiono z jej otoczenia cmentarz parafialny, mocno naruszony podczas działań gaśniczych.

Kościół w Krościenku jest budowlą składającą się z prostokątnego prezbiterium i szerszej nawy, do której przylega wieża o prostych ścianach nakryta barokowym hełmem. W prezbiterium dość dobrze zaobserwować można cechy stylu gotyckiego objawiające się głównie w krzyżowo – żebrowym sklepieniu. 

Wnętrze kryje barokowy ołtarz z obrazem Matki Bożej Różańcowej i ciekawe rokokowe tabernakulum ozdobione figurami świętych Piotra i Pawła. Jednak największym skarbem kościoła są odkryte w 1948 roku pod warstwą tynku freski. Najstarszy z nich, znajdujący się przy ambonie w prezbiterium datowany jest na koniec XIV wieku i przedstawia męczeństwo świętej Barbary. Z XV wieku pochodzi Ukrzyżowanie Chrystusa, natomiast z wieku XVI cykl przedstawiający życie Chrystusa. Namalowany został przez Jakuba Koraba z Nowego Targu, który pozostawił dla potomnych swój podpis oraz autoportret.