Kościół pod wezwanie Narodzenia NMP w Harklowej

W leżącej u stóp Gorców Harklowej znajduje się jeden z drewnianych podhalańskich kościołów. Stoi on na końcu wsi, nad samą rzeką przez co kilkakrotnie w swojej historii ulegał podtopieniom.

Pierwsze wzmianki o parafii w Harklowej pochodzą z połowy XIV wieku jednak obecna świątynia datowana jest na przełom XV i XVI stulecia. Jego obecny wygląd jest efektem kilku przebudów. Początkowo świątynia składała się tylko z nawy i prezbiterium nakrytych wspólnym dachem. W XVII wieku dobudowano izbicową wieżę, w XVIII wieku kruchtę a w II połowie XIX wieku kaplicę. Ostatnia przebudowa miała miejsce w 1931 roku kiedy kościół zyskał podcienia. Pomimo licznych zmian świątynia pozostaje budowlą jednolitą stylowo. 

Jest to świątynia późnogotycka zbudowana w typie podhalańskim. Składa się z czworobocznie zamkniętego prezbiterium, nawy oraz wieży. Do nawy przylega spora kaplica zwieńczona kopułą z latarnią. Nawiązuje ona do rozpowszechnionych w architekturze murowanej kaplic grobowych. Nawa i prezbiterium nakryte są dachem dwuspadowym jednokalenicowym. Został on zbudowany w konstrukcji zaskrzynieniowej. Na kalenicy w II połowie XIX wieku wybudowano strzelistą sygnaturkę. W budowli dominuje masywna izbicowa wieża zwieńczona czterospadowym hełmem.  

Oglądając haklowski kościół warto zwrócić uwagę, że okna, choć powiększone znajdują się tyko w południowej ścianie. Świadczy to o dawnym pochodzeniu świątyni. Jej wnętrze kryje wyposażenie pochodzące z różnych epok. Gotyckie ostrołukowe portale sąsiadują tu z barokowymi ołtarzami i młodopolską polichromią. Jest ona drugą wykonaną w tej świątyni. Z desek z pozostałościami starszej szesnastowiecznej ułożono strop w przedsionku. Najważniejszym zabytkiem w kościele jest natomiast gotycki tryptyk z przedstawieniem Świętej Rodziny wmontowany w barokowy ołtarz główny.