Maniowy

Położona na południowych stokach Górców wieś Maniowy  jest wyjątkowa w skali całego regionu. Wystarczy spojrzeć na mapę by zobaczyć, że jej układ odbiega w znaczący sposób od wyglądu okolicznych miejscowości. Regularna kratka ulic i działek odróżnia ją od innych wsi, gdzie dominuje zabudowa ulicowa lub rozproszona. A wszystko to dlatego, że obecne Maniowy nie przypominają w niczym tych, które istniały przed budową zbiornika Czorsztyńskiego. 

Pierwotne, istniejące od XIV wieku Maniowy mieściły się niżej, przy ujściu potoku Piekiełko do Dunajca. Zostały zburzone i zalane wodami powstającego jeziora. W zamian za to mieszkańcy otrzymali ziemię na stokach Gorców. Musieli się jednak wybudować zgodnie ze szczegółowym planem i wskazówkami architektów. Domy stawiane na prostokątnych, wąskich działkach były do siebie bardzo podobne. Nie staniała możliwość modyfikacji planów. W chwili kiedy one powstawały planowano zrobić z Maniowów wzorcową wieś socjalistyczną, ze wspólnymi oborami położonymi poza obrębem zabudowy mieszkalnej. Jednak mieszkańcy po dwuletnich protestach wywalczyli sobie odstąpienie od tych pomysłów. Pierwszy dom w tak zwanych Nowych Maniowach stanął w 1975 roku. 

Prace przy budowie zapory w Niedzicy i zalewu pozwoliły na dokładne badania archeologiczne w Maniowach. Objęły one przede wszystkim okolice dworu oraz starego kościoła i przyniosły liczne cenne znaleziska.

Jedyną pozostałością po dawnych Maniowach jest drewniana kaplica cmentarna pod wezwaniem świętego Sebastiana przeniesiona na obecnie istniejący cmentarz. Jest to niewielka, jednoprzestrzenna budowla przykryta jednokalenicowym dachem, którego okap wsparty jest na słupach. Wokół ścian biegnie zadaszenie, które w polaczeniu z dachem sprawia wrażenie jakby kościół w ogóle nie posiadał ścian. Całość wieńczy niewielka sygnaturka nakryta baniastym barokowym hełmem.