Gorczański Park Narodowy

Największym bogactwem przyrodniczym Gorców są ich wspaniałe lasy reglowe. Przechodzą one od przekształconej dość mocno przez działalność człowieka buczyny karpackiej w reglu dolnym do górnoreglowych lasów świerkowych. Nie mniej ważne jest istnienie na tym terenie polan reglowych, powstałych na skutek wypalania miejsc pod prowadzenie wypasu. Już w okresie dwudziestolecie międzywojennego bardziej światli właściciele ziemscy z gorczańskich okolic dostrzegli, że gospodarka leśna bardzo mocno niszczy przyrodę. Wzorem hrabiego Adama Stadnickiego gospodarującego w paśmie Jaworzyny Krynickiej w Beskidzie Sądeckim także hrabia Adam Strzeński opiekujący się dobrami w Porębie Wielkiej wydzielił część lasu dla ochrony naturalnych drzewostanów. Po Ii wojnie światowej coraz większe obszary Gorców trafiały pod ochronę rezerwatową. W 1981 roku utworzono w końcu Gorczański Park Narodowy.

Obejmuje on obszar ponad 7000 hektarów w głównym grzbiecie, chroniąc między innymi okolice Obidowca, Jaworzyny Kamienieckiej, Kudłonia, doliny Kamienieckiego Potoku oraz Turbacza. Sam najwyższy szczyt Gorców znajduje się poza parkiem. Ponad 90% jego powierzchni stanowią lasy. Większość z nich to buczyna karpacka, pozostałe świerkowe bory górnoreglowe. W skład parku wchodzą także polany reglowe, które niestety powoli zarastają. Park usiłuje zapobiegać temu zjawisku prowadząc tak zwany kulturowy wypas owiec, który pomaga w ograniczaniu zarastania polan przez młody las. 

Lasy Gorczańskiego Parku Narodowego kryją wiele ciekawych zbiorowisk roślinnych. Występuje tu wiele gatunków górskich, z których duża część podlega ochronie gatunkowej, w tym blisko 40 ścisłej. Na szczególna uwagę zasługują śródleśne łąki, na których wiosną zakwita tysiące krokusów. 

Bogata jest także fauna gorczańskich lasów. Występują tu duże ssaki kopytne jak jelenie, a także drapieżniki – wilk i ryś. Bardzo duża jest także populacja ptaków, z których aż 9 gatunków wpisanych zostało do tak zwanej Czerwonej księgi zwierząt obejmującej gatunki zagrożone wyginięciem. Są to między innymi orlik krzykliwy, orzeł przedni czy głuszec.

Teren parku jest bardzo łatwo dostępny dla turystów. Na wszystkie ważniejsze szczyty prowadzą znakowane szlaki turystyczne z podgórskich miejscowości. Gęsta jest także siec ścieżek dydaktycznych GPN, które prowadzą w miejsca, gdzie zwykłym szlakiem dotrzeć nie można.